Peru

Dat ze in Bolivië niet kunnen rekenen heb ik reeds verschillende malen kunnen ondervinden. Bij de éénvoudigste zaken halen ze het rekenmachine boven. Meestal zeg ik ze het gewoon voor zodat ze daarna wat verbaasd staan te kijken. Maar dat het Boliviaans rekenprobleem mij ook nog parten zou spelen aan de grensovergang met Peru was toch wel een bijzondere verrassing. De immigratieambtenaren hadden nl. in mijn paspoort ontdekt dat ik zogenaamd langer dan de toegelaten tijd in Bolivië heb verbleven en dus m.a.w. illegaal aanwezig was in het land. Bij de eerste controle in de rij wachtenden stuurden ze mij nl. prompt door naar het lokaal voor illegalen (inclusief 3 gevangeniscellen waarvan één deur al op een kier stond). Ik opperde echter dat ik juist binnen de toegelaten tijd van 30 dagen in Bolivië was. De desbetreffende ambtenaar geloofde me echter niet. Ik had echter in het kleine kruidenierswinkeltje naast het kantoor een kalender zien hangen en vroeg of ik de kalender kon halen om samen het aantal dagen te tellen. Het kruidenierswinkeltje ontleende mij zonder problemen de kalender. De drie ambtenaren hebben uiteindelijk hardop samen 3 keer na elkaar het aantal dagen geteld. Het bleek dus dat ik maar 29 dagen in Bolivië was en dus juist de toegelaten tijd van 30 dagen. Blijkbaar was het nog niet tot hen doorgedrongen dat februari maar 28 dagen telde. Mijn straf werd gelukkig onmiddellijk kwijt gescholden en ik was weer op vrije voeten. Ik hoop dat iemand hen ooit een telraam cadeau doet.
Op zo'n momenten is het lastig vriendelijk te blijven maar het is toch het beste om dan de schijn hoog te houden. Het is al altijd wat geweest bij een grensovergang en het zal altijd wat zijn, vrees ik. Aan de Peruaanse kant geven ze me gelukkig weer 90 dagen. De laatste week ben ik van La Paz nog naar de nabije jungle gevlogen. Naast mij in het vliegtuigje raakte ik aan de babbel met een vermoeide vrouw uit Nederland met een baby op haar schoot. Ik verschiet als ze zegt dat ze uit Zundert vlak over de grens in Nederland komt en dat haar zus een zelfstandige zaak heeft in Essen. Soms lijkt de wereld toch wel een heel klein dorp geworden te zijn. Van het feit dat ik sommige mensen al vijf of zes keer ben tegengekomen in Zuid-Amerika verschiet ik al niet meer. Het is ook hier moeilijk om onder te duiken Het is in ieder geval meestal leuk om oude bekenden van het reizend gezelschap tegen te komen. We gaan dan iets eten of een pint pakken en aanhoren elkaars verhaal. Iedereen tracht steeds te vissen achter reisinformatie en enkele nuttige tips. Zo ben ik 2 gasten uit Israël nu al zes keer tegengekomen nadat ik met hem eerst pinguïns ben gaan tellen op het bevrozen continent. In de jungle van Bolivië is het regenseizoen bijna voorbij en de zijrivieren van de Amazone zijn maximaal gezwollen en daardoor ver buiten hun oevers getreden. Met een bootje verkennen we drie dagen enkele zijrivieren van de Amazone. Naast het observeren van de vele soorten apen waaronder de luidruchtige brulapen, zwemmen we ook verschillende keren in de rivier. Volkomen veilig en geen piranha's volgens Victor, onze oerwoudgids. De roze rivierdolfijnen die de bovenstromen van de Amazone zijn opgezwommen, zijn bijzonder menslievend. Af en toe zwemmen ze tegen ons aan en ze houden er van in onze voeten te bijten. Het is toch maar een raar gevoel in dit donkerbruine water. Buiten een paar dolfijnen en enkele bloedzuigers knabbelt er verder niks meer aan mijn benen. We gaan nog een voormiddagje anaconda's zoeken zonder enig succes echter. Maar het dierenleven is erg divers. Hoog in de bomen boven de rivieroevers verorberen luiaards op hun gemakje de bladeren van het kroondak terwijl groepen geelblauwe papegaaien het luchtruim doorkruisen. De laatste dag van ons jungle-avontuur gaan we op visvangst naar piranha's. Het blijkt nu dat de piranha's niet midden in de rivier zitten maar aan de zijkanten onder de overhangende bomen wachtend op prooi. Dus het komt er eigenlijk gewoon op neer dat we drie dagen lang tussen de kaaimannen en de piranha's hebben gezwommen. Victor heeft een logische uitleg: "Als ik dat in begin had gezegd had wellicht niemand nog durven zwemmen". We snijden een stuk biefstuk aan stukken en doen het aan de haken van onze vislijnen. Onze gids heeft als eerste prijs en is zo blij van geluk dat hij hoog opspringt en we bijna uit onze roeiboot in het water vallen. Het beestje ziet er niet echt gevaarlijk uit tot Victor de tanden laat zien. Ik wist dat de piranha serieuze tanden had, maar dit monsterlijk gebit had ik niet verwacht. Als je hier je vinger tussen steekt, ben je hem kwijt, besluit Victor. Ik tracht terug te vliegen uit de jungle. De startbaan dat overigens normaal gewoon een grasstrook is lijkt herschapen in een modderig drassig terrein. Dat is echter niet het enige probleem. Ons vliegtuigje heeft een klein technisch probleem. Er is een zijruitje van de cockpit gebarsten. Geen probleem volgens de 2 personeelsleden van de technische dienst van de vlieghaven. Met een rol grijze duct tape en een houten ladder tracht men de barst dicht te plakken. Soms is het beter om te stoppen met denken anders was ik al lang terug thuis, vrees ik. In het grensgebied van Peru en Bolivië breng ik nog enkele dagen door in het hoogste bevaarbaar meer ter wereld (Titicaca op 3800 m). Ik bezoek er een gemeenschap dat leeft op een 60-tal drijvende eilanden gemaakt van een soort pitrus. Uiteindelijk kom ik via een bochtige weg terecht in het slechts op een hoogte van 2400 m gelegen koloniale Arequipa. De laatste 20 km van de bochtige route verloopt langs steile bergflanken en de rand van de weg is bezaaid met kruisjes. In Arequipa is de stille week begonnen met een gigantische anti-abortus optocht met een carnavalesk karakter. Er wordt zelfs met slingers gegooid. De volgende dag doorkruisen grote beelden van Maria en een zwarte Jezus de straten terwijl de inwoners vanuit de hoogste gebouwen rode bloemen van fuchsia's over de beelden strooien. En het is nog een volle week voor Pasen. Dus dat belooft. 100 km ten Noorden van Arequipa ligt de Colca Canyon, op 150 m na de diepste canyon ter wereld. Ik maak er met o.a. 4 Zuid-Afrikanen en 2 Vlamingen (die op de vlucht zijn voor de gas-boetes uit Brussel) een driedaagse trektocht. Na de tocht rijden we met een mini-busje terug langs het gevaarlijke parcours naar Arequipa. Vlak voor Arequipa zien we vanuit de hoogte tientallen voertuigen langs de kant van de weg. Het voorspelbare is dus gebeurd. Tegen de bergflank hangt nog een grote busruit. Er is een volle bus met mijnvakkers en leerkrachten praktisch vertikaal in de ravijn gestort. Het dak van de bus is bij de val er volledig van afgerukt. De tientallen ambulanciers hadden niet veel werk meer. Er zijn 27 doden en nog een aantal zwaargewonden. De hotelbaas reageert koeltjes: 'Zoiets gebeurt hier elke maand'.De dag er na rijdt een familie in een minibus frontaal op een vrachtwagen met 9 doden als gevolg. Een week er na een busaccident met 17 doden en enkele dagen geleden in het Noorden van Peru een bus 200 m naar beneden met 42 doden en 2 overlevenden. Een aantal busmaatschappijen zijn hier absoluut te mijden. Nauwelijks onderhouden bussen met meestal een niet te onderscheiden bandenprofiel, onderbetaalde chauffeurs en geknoei met werkuren. Bovendien lijkt het er op dat de meeste chauffeurs hun rijexamen afgelegd hebben in Indonesië. Daarenboven lijken sommige busmaatschappijen bijzonder in trek als het gaat over al dan niet gewapende overvallen op toeristen. Dus tracht ik enkel te reizen met maatschappijen waar een degelijke controle gebeurt op het vervoer en het dragen van wapens. Zo zat ik op een bus van de maatschappij Cruz del Sur waar de volledige bagage werd gecontroleerd. Ik door de metaaldetector moest, grondig werd gefouilleerd, vingerafdrukken en een foto genomen. Na mij volgde een 30-tal oudere kloosterzusters op bedevaart die gelukkig hetzelfde lot moesten ondergaan. Het zou natuurlijk de perfecte vermomming zijn en een overval door 30 kloosterzusters mijn ergste nachtmerrie. Er werden echter geen wapens maar wel enkele kruisbeelden gevonden. Dat gezien de historische context in Zuid-Amerika misschien ook wel als wapen mag beschouwd worden. Cruz del sur, de veiligste busmaatschappij van Peru, zet mij na een nachtelijke tocht af in Cusco, bekend als zijnde het centrum van het voormalige Inca-rijk. Ten Noorden van Cusco ligt één van de wonderen van Zuid-Amerika nl. de ruïnes van Machu Pichu in de jungle verscholen. Machu Picchu, een Inca-bolwerk dat nooit door de Spanjaarden werd ontdekt maar wel toevallig op 24 juli 1911 door de Amerikaanse historicus, Hiram Bingham. Bingham was eigenlijk op zoek naar Vilcabamba, een andere legendarische Inca-stad. Je kan er gewoon met trein naar toe. Maar waarom gemakkellijk doen als het ook moeilijk kan. Dus kies ik er voor om met een groep Canadezen en enkele andere nationaliteiten 5 dagen al stappend het zogenaamde Salkantay-pad naar Machu Picchu af te leggen . Het belooft een inspannende tocht te worden met een oversteek van een pas op 4700 m hoogte waarbij we daarna geleidelijk zullen afdalen naar de jungle om de laatste dag terug te stijgen naar ons einddoel, Machu Picchu. We zijn nog maar een half uur bezig of er staat al iemand aan de kant over te geven. Hoogteziekte slaagt deze keer wel zeer snel toe. Na 2 uur lopen 4 personen er bleekjes bij, allen last van hoogteziekte. Vooral Charles uit Quebec krijgt het zwaar te verduren. Onze gids klopt bij enkele inwoners aan om enkele paarden te huren en de 4 personen op deze manier boven op de bergkam te krijgen. Ik hoop dat niet iedereen uiteindelijk op een paard beland want dan moet ik de tocht alleen verder zetten. Maar Andrew uit Canada en enkele andere volharden. Andrew is een Canadees die ooit nog een zwemwedstrijd tegen Michael Phelps won en die sindsdien gestopt is met trainen en aan zijn omvang te zien in ieder geval niet met eten. Op de pas van 4700 m is het aan het hagelen en vooral de mensen op het paard komen verkleumd van de kou aan. We dalen verder af door één van de meest biodiverse gebieden van de wereld en we staan versteld van de plantenkennis van onze gids. Hij kent elk orchidee bij naam en er staan hier bomen met meer dan 25 soorten orchideeën er op. Het valt op hoe de Peruanen spiritueel verbonden zijn met de natuur en zij nog steeds allerhande zaken offeren om de Pacha mama (moeder aarde) gunstig te stemmen. Onze gids vertelt dat 3 broers en 1 zus van hem jaren geleden zijn ontvoerd door het lichtend pad, de maoïstische guerrillabeweging van Peru. Hij en zijn ouders hebben al 20 jaar niets meer van ze gehoord maar hopen dat ze nog steeds in leven zijn. Na enkele dagen komen we op een zodanige hoogte dat Charles zijn hoogteziekte (en bijhorend overgeefsel) eindelijk verdwenen is. We zijn op een camping met een bierwinkeltje terechtgekomen. Charles is zo goedgezind dat hij terug de oude is en besluit al bij het avondeten in het bier te vliegen. De hele nacht feest hij door. Bij het ontbijt zien we hem uit de tent kruipen om daarna snel naar de dichtsbijzijnde wc-pot te rennen. Deze keer weer overgeefsel maar geen hoogteziekte. De laatste dag starten we onze klim naar de site van Machu Picchu maar met een klein groepje gaan we nog 700 m hoger dan Machu Picchu zelf zodat we vanuit de hoogte een prachtige blik hebben op de plaats terwijl we onze lunch verorberen. Vanuit Cusco trek ik verder naar de kust. In de noordelijke uitlopers van Atacama in het plaatsje Nazca, de droogste woestijn ter wereld, neem ik een vliegtuigje om de bekende en mysterieuze tekeningen in de woestijn te zien. Een mengeling van gigantische dieren- en geometrische figuren in de steenwoestijn. De Pan-Amerikaanse snelweg doorkruist het hele gebied. Eeuwenlang werden de tekeningen door verschillende generaties van de Nazca-cultuur gemaakt. Nog steeds heeft men het raden naar het doel van dit monnikenwerkwerk. Van de hoofdstad Lima onthoud ik vooral dat 'de politie uw vriend' of 'meer blauw op straat' hier wel heel letterlijk wordt genomen. Als je 's avonds in het donker van een restaurant terugkomt word je door de politie op een brommertje met groot zwaailicht geëscorteerd naar uw slaapplaats. Verder in Huaraz in het gebergte van de Cordillera blanca maak ik een driedaagse kampeertocht met 5 Israëlische militairen en Matt, een sportieve missionaris van de Mormonenkerk uit Salt Lake City. Godsdienst kwam zoals verwacht meer dan voldoende aan bod tijdens onze missie in de bergen. Gelukkig waren er nog niet veel reizende Palestijnen zodat de Israëlieten rustig bleven en niet in actie kwamen. Als souvenir heb ik een uitnodiging op zak voor een bezoek aan de Amish-boerderij van Matt in Utah. Rond het aan de zee gelegen Trujillo liggen de overblijfselen van 2 andere belangrijke culturen die trouwens veel langer dan de Inca's aanwezig waren nl. die van de Mochi(ca) and de Chimu. Gigantische bouwwerken liggen bedekt onder het zand. Er is een gebrek aan geld om het opgraafwerk te financieren. Maar volgens mij liggen de allerbelangrijkste overblijfselen van al deze culturen onder de grond. Het meer dan duizend jaar oude eindeloze netwerk van irrigatiekanalen waar miljoenen landbouwers in de Andes en langs de kust nu nog altijd gebruik van maken. Zo telen ze hier o.a. grote oppervlakten cactussen voor de vruchten en tegelijkertijd voor een insect 'cocinella' wiens rood bloed wordt verkocht om er cosmetica van te maken. Het laatste plaatsje dat ik bezoek is de kustplaats Mancora waar ik een verdwaalde Amerikaan, een van de kunst overlevende Argentijn en een tijdens op reis gevormd Duits-Taiwanees koppel (inclusief op komst zijnde baby) tegen het lijf ben gelopen. De golven zijn te laag om echt goed te surfen en de autoriteiten zijn gestart om alle huizen uit te roken want er heerst een acute uitbraak van Dengue. Door mijn panische angst voor Dengue (want ik kan van de symptomen meespreken) vlucht ik in een bus naar de bergen van Ecuador met heimwee naar de gastvrije Peruanen en hun uitstekende keuken met als topper, ceviche (stukjes rauwe vis gemarineerd in limoen en chili met maïs, zoete aardappel en maniok).